Dr Joanna Plak-Warecka w atrakcyjny i przystępny sposób rozważa blaski i cienie dojrzałego wieku - w rozmowie z dr Pauliną M. Wiśniewską. Sporo przykładów, porad i analiz. Ta książka uświadamia, że emerytura to piękny czas, to nowe otwarcie i nowe możliwości. Bo warto korzystać z życia i cieszyć się wiekiem dojrzałym.

Z jakimi wyzwaniami mierzy się współczesny człowiek? Rozważania na temat szans i zagrożeń związanych z przemianami społecznymi i postępem technologicznym

Joanna Plak-Warecka w rozmowie z Pauliną M. Wiśniewską

Spis treści

Zamiast wstępu. Jak powstawała książka? . 7
Rozdział I
Trudno tak razem być nam ze sobą… Rodzina, związki i relacje w dobie przemian społecznych . 11
I.1. Trudno tak razem być nam ze sobą…. Dlaczego się rozwodzimy? 11
I.2. Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet – incele i przymusowy celibat . 21
I.3. Rodziny patchworkowe i inne modele współczesnych rodzin . 30
I.4. Swingersi, związki otwarte, poliamoria. Gdy monogamia staje się nudna . 43
I.5. Z kim tak Ci będzie źle jak ze mną? Dlaczego zdradzamy . 53
I.6. Miłość w czasach Tindera. Czy wirtualna rzeczywistość sprzyja relacjom, czy unikaniu zobowiązań? . 63
I.7. Relacje, które niszczą . 77
I.8. Świąteczny stres – dlaczego święta w rodzinnym gronie (już) nie cieszą? . 86
Rozdział II
Quo vadis? Rozterki i dylematy młodego człowieka we współczesnej rzeczywistości . 97
II.1. Pokolenie NEET i bamboccioni. Kiedy młodzi nie chcą dorosnąć. . 97
II.2. Kiedy nie chce się żyć. Samobójstwa wśród dzieci i młodzieży . 104
II.3. Dopalacze, hazard, używki – młodzież na równi pochyłej . 118
II.4. Influencerzy – czyli kto jest autorytetem dla współczesnej młodzieży i dlaczego? . 129
II.5. Nierówny start w dorosłość. Młodzież z tzw. dobrych domów ma
lepiej? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 138
II.6. Nierówny start w dorosłość. Dzieci z domów dziecka, rodzin
zastępczych, z niepełnosprawnościami w procesie usamodzielniania
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 148
Rozdział III
Koniec, a może początek? Człowiek w sytuacjach kryzysowych 161
III.1. Niezaradni życiowo czy przedsiębiorczy? Sylwetki osób korzystających
z pomocy społecznej . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 161
III.2. Bezdomność jako wyzwanie osobiste i społeczne . . . . . . . . . . 172
III.3. Współczesne oblicza samotności . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 183
III.4. Wykluczeni na prowincji – wykluczeni z życia? . . . . . . . . . . . 196
III.5. Szybko żyjemy i szybko wypoczywamy, czyli siedem krajów
w trzy dni . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 210
III.6. Uzależnienia kobiet versus uzależnienia mężczyzn . . . . . . . . . 216
III.7. Dorosłe dzieci z rodzin dysfunkcyjnych . . . . . . . . . . . . . . . . . 227
III.8. Kryzys wieku średniego w wydaniu męskim i żeńskim . . . . . . 236
Zamiast zakończenia. Rozmowa o końcu świata . . . . . . . . . . . . . . . 245
Bibliografia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 255

Cykl fraszek, zabawnych i zarazem skłaniających do refleksji nad życiem.

Słowo wstępne
Myśli, bez względu na to, czy słowne czy bezsłowne, raczej są ulotne, więc może szczególnie wtedy, kiedy z tą ulotnością się człowiek obędzie i zda sobie sprawę, że i niego samego ta ulotność również dotyczy, wtedy, zdarza się, że w piśmie właśnie, w tym diabelskim przecież wynalazku, szuka pociechy, ale i takiego momentu, w którym będzie się mógł swoim myślom przyjrzeć. Przyglądając się swoim myślom, Roman Komassa robi w nich porządek. Dopytuje się, gani, drwi i czasem z domu wyrzuca. Ale nawet jeśli te myśli przed spojrzeniem Romana Komassy całe drżą i gubią szyk, to daje im miejsce i uważnie słucha. Czasem nawet sam szyk zgubi, żeby się owe myśli lepiej u niego czuły.
Czasem człowieka nachodzą myśli mądre i przenikliwe, czasem zaś są zupełnie bezmyślne. Bywa, że w tych drugich można znaleźć więcej prawdy. To samo z wierszami – zdarza się, że ktoś trzaśnie jakąś gnomę, która czasu niepomna lśnić będzie jak gwiazda. Zwykle to wygląda skromniej. Słowa się siebie boją, wadzą się ze sobą, puenta, choć czasem związana rytmem czy rymem, nie do końca może się odnaleźć. Tak jest zazwyczaj. Mówiąc inaczej: świat jest piękny, na pewno, ale nie jest doskonały. Roman Komassa przygląda się w swoich dyrdymałkach zarówno temu światu, jak i oczywiście samemu sobie. Nawet gdy bohaterami stają się politycy czy zwierzęta, jego, chyba metaliteracka, obecność wciąż jest wyczuwalna.

/fragment/

Roman Komassa analizuje spektakl baletowy pt. Ja, Spartakus.
Wpływ choreografii na osobowość i kreację twórczą tancerza w oparciu o własne doświadczenia w pracy nad tytułową rolą w balecie Spartakus Arama Chaczaturiana

Autor, muzykolog i filozof, prof. K. Lipka, omawia terapeutyczne walory muzyki

Spór ideologiczny, ile państwa ma być w gospodarce, a ile własności prywatnej w gospodarce, trwa od setek lat i, oczywiście nie przesądzając, nic nie wskazuje, aby w społeczeństwach na różnych kontynentach na świecie szybko się zakończył.
Dlatego projekt Dobrowolnego ZUS dla Przedsiębiorców w Polsce został legislacyjnie „uszyty na miarę”, aby nie ingerować w fundamentalne rozwiązania określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych16, ale także aby nie opowiadać się za poszczególnymi ideologiami: socjalizm czy liberalizm w zabezpieczeniu społecznym, ale żeby dać wybór dla tych uczestników, a konkretnie przedsiębiorcom płacącym składki za siebie samych, nie za pracowników (tutaj obowiązek pozostawałby), którzy nie godzą się na przymus płacenia tzw. ubezpieczeń społecznych w Polsce m.in. z tego powodu, że wysokość tej daniny publicznej przekracza możliwości finansowe ich samych, jak i ich rodzin, co w konsekwencji powoduje zadłużanie się, ale przede wszystkim dlatego, że są do tego zmuszani legislacyjnie przez państwo z mglistą gwarancją otrzymania świadczeń emerytalnych w przyszłości; świadczeń, które pozwoliłyby na godne życie na emeryturze. Natomiast jak nie przekracza możliwości płacenia, to przedsiębiorcy stanowią grupę społeczną, która chciałaby sama wybierać, w jaki sposób alokować środki na przyszłą emeryturę.

„Media kłamią”, „Nie oglądam, nie czytam, nie słucham – nie interesuje mnie to”, „Musi tak być, bo inaczej by nie pisali”, „Też mnie to zdziwiło, ale mówili…” – o mediach naprawdę można wiele powiedzieć. Uczą, informują, bawią, ale też ogłupiają, dezinformują i żenują. Tak, to wszystko o nich.

Gdy rozmaici siewcy chaosu dezinformację i fake newsy nazywają wolnością słowa, prawdziwe media są wyjątkowo potrzebne. Prawdziwe, czyli jakie? Nie inaczej: mówiące prawdę, a przynajmniej jej szukające. Tworzące jednocześnie rzetelne, interesujące i angażujące odbiorcę treści. Czy takie istnieją?

Portale internetowe każdego dnia czyta bardzo wielu Polaków. Media te nierzadko wpływają na sposób postrzegania świata przez czytelników bądź ugruntowują ich tok rozumowania. Czasem prowadzą na ścieżkę faktów i uczciwych interpretacji, innym razem zaś – wyłącznie na manowce.

Co wspólnego mają np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego ws. aborcji, muzułmańscy uchodźcy, wakacyjne „paragony grozy” i reportaż z plaży nudystów? Bardzo wiele! Sebastian Surendra, analizując olbrzymi zbiór danych (6000 artykułów publikowanych w ostatniej dekadzie na kilkunastu portalach), pokazuje mechanizmy medialne, porównuje narracje, weryfikuje poprawność językową, jak i logiczną. Przygląda się dokonującej się na naszych oczach (r)ewolucji mediów – temu, co jest dla nich szansą, a co zagrożeniem – stawiając na pierwszym miejscu dobro użytkownika mediów.

Autor tej popularnonaukowej książki czasem pisze bezkompromisowo (bo pewne wartości są nienegocjowalne), niekiedy ironicznie (bo bywa tak, że pewien dystans do rzeczywistości i tekstu jest zdrowy oraz potrzebny), zawsze – merytorycznie, szczerze i zrozumiałym dla wszystkich językiem.

TRoje naukowców podjęło trudny temat z dziedziny psychiatrii i patologii sądowej

Samobójstwa poagresyjne w aspekcie psychologiczno-psychiatrycznym, medyczno-sądowym i kryminalistycznym - problem analizują psychiatrzy dr hab. n. med. i n. o zdrowiu Rafał Skowronek, prof. SUM i mgr Weronika Jaźwiec, posiłkując się autentycznymi sprawami i dokumentami medycznymi i sądowymi.