SOWA OPAC : Katalog zbiorów KBP w Krośnie

Audiobook

W koszyku

oceń

Przyjaciel / Sigrid Nunez ; z angielskiego przełożyła Dobromiła Jankowska. - Warszawa : Stowarzyszenie Pomocy Osobom Niepełnosprawnym "LARIX", 2019. - 1 płyta audio (CD) : zapis cyfrowy, stereo. ; 12 cm.

Autor

Nunez Sigrid (1951- ) Autor Jankowska Dobromiła (1981- ). Tłumaczenie Darnowska Agata (1990- ) Wykonanie

Forma i typ

Audiobooki Proza Publikacje dla niewidomych

Odbiorca

Niewidomi

Przynależność kulturowa

Literatura amerykańska

Temat

Ludzie a zwierzęta Pisarze Przyjaźń Psy Śmierć bliskiej osoby

Gatunek

Powieść obyczajowa

Bezimienna główna bohaterka nagle traci przyjaciela, który bardzo wiele dla niej znaczył. Pozostaje po nim pustka... i wielki, przygarnięty przez niego dog arlekin. Kto miałby się nim zająć? Niechętna zwierzętom wdowa w podeszłym wieku? Nieobecna, skłócona ze zmarłym córka, która nawet nie pofatygowała się na pogrzeb? W nagrodzonej prestiżową National Book Award z 2018 roku powieści Sigrid Nunez w sposób błyskotliwy i przenikliwy opowiada o nowojorskim środowisku literackim, problemach starzejącego się pisarza i codziennej pracy nauczyciela akademickiego. To również historia o przyjaźni, miłości i śmierci, jak też o wartościach, jakie do naszej egzystencji wnoszą zwierzęta. Kto komu bardziej pomaga w trudnych chwilach - one nam czy my im? Wzruszająca, mądra powieść o tym, co w życiu najważniejsze. [lubimyczytac.pl]

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Filia nr 6 centrum multimedialne

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. Czytak (1 egz.)

Strefa uwag:

Uwaga ogólna

Nagranie na podstawie wydania książkowego: Warszawa : Wydawnictwo Pauza, 2019.

Tytuł oryginału: The Friend.

Uwaga dotycząca uczestników/wykonawców

Czyta Agata Darnowska.

Uwaga dotycząca wymagań systemowych

Plik nagrany w standardzie Czytak, w zakodowanym systemie mp3, do odtwarzania wyłącznie na urządzeniu Czytak.

Uwaga dotycząca nagrody

Książka nagrodzona National Book Award w 2018 roku

Recenzje:

Nunez napisała książkę, w której próbuje opowiedzieć historię godzenia się ze stratą i zapisać etapy przepracowywania żałoby. Pomysł na opowieść jest prosty. Bohaterka, której nie poznajmy z imienia, wraz z nagłym odejściem najbliższego przyjaciela, niespodziewanie dziedziczy jego psa – pokaźnych gabarytów doga niemieckiego. Sama natomiast pochłonięta jest literaturą, którą tworzy, i o której mówi w akademii.
Literatura służy Nunez do odpowiedzi na pytanie, (...) co sprawia, że warto żyć? Jej powieść jest pochwałą trudu istnienia poświęconego artystycznym powołaniom. To powieść o trudzie pisania, które nadaje pozory sensu chybotliwej rzeczywistości. O nieuchronnym zbliżaniu się do kresu. „Nie da się wytłumaczyć śmierci”. Starzeniu się, na które trudno się zgodzić. I chorobliwym poczuciu fiaska podejmowanych życiowych decyzji. O wyboistej artystycznej drodze, przynoszącej więcej zwątpień aniżeli pociechy. O ciągłej próbie osiągnięcia wolności od przywiązania.
Pisarka opowiada o życiu w słowach, w których szuka się dla siebie miejsc i oparć. O powołaniu pisarskim, za które nieodwołalnie płaci się cenę. To fragmenty o tym jak odpędzać zwątpienia, szukać sensu w małych rzeczach, radzić sobie z coraz bardziej napierającą melancholią. Książka o samotności, która próbuje zachować swoją integralność i nie popaść przy tym w beznadzieję. To rzecz o duchowej niezależności, o nadawaniu skończonej ludzkiej egzystencji formy maksymalnie otwartej. O życiu poszukującym sensu poza nim samym. O własnych skomplikowanych myślach, w których można stracić orientację i pogubić kierunki. O tym, że pisanie, pomimo ogromnego wysiłku jakiego się od piszącego domaga, nie ukoi smutku. „To, za czym tęsknimy – co tracimy i co opłakujemy – właśnie to czyni nas ludźmi, którymi w głębi duszy naprawdę jesteśmy. Nie wspominając o tym, czego w żuciu pragnęliśmy, lecz nigdy nie mieliśmy”.
To również powieść o coraz bardziej miałkiej rzeczywistości, osuwającej się w banał. O czasach grafomańskich, w których przyszło nam żyć, dyskutować i spierać się. O rynku dyktującym nasze potrzeby. O tym, że coraz bliżej nam do totalnego odhumanizowania. „Myślę jednak, ze dzień, w którym nie będziemy już czuć, to będzie potworny dzień dla każdego żyjącego stworzenia, później zaś jeszcze szybciej pogrążymy się w przemocy i barbarzyństwie”. Rzecz o tym, że sztuka – niestety – ma coraz mniejszy wpływ na społeczeństwo, a poprawność polityczna sabotuje wolność twórczych poszukiwań i zasadza się na niezależność artysty.